Verder noordwaarts verlieten we Albanië en kwamen we op maandag 30 juni aan bij camping Utjeha in Montenegro. Langs een zeer steile helling naar de baai kwamen we bij de camping. Daar zitten twee campings met de ingangen naast elkaar. Grappig was dat er bij beide ingangen iemand tevoorschijn kwam, die ons naar binnen wees. Op basis van reviews gingen wij bij camping Utjeha naar binnen. Men had een plek voor ons, waar we net in pasten. Verder was het een nette kleine camping. Een kleine supermarkt bevond zich boven de helling. Hier werden de nodige boodschappen weer ingeslagen. Daar ik de helling wel heel steil vond, liep ik naar de andere kant van de baai, waar ik een minder steile weg naar boven vond. Bij ons vertrek kwamen we zo gemakkelijk weer boven bij de doorgaande weg. Bij de grenspost, Montenegro in, kregen we een folder, waarin stond dat we bij verblijf in Montenegro ons moesten melden om toeristen belasting te betalen. Dat kon dan eventueel bij het hotel. Ik dacht dus, nou dan kan dat bij de camping ook. De dame, die ons ontving, zag het formulier en verzekerde ons dat dat voor één nacht niet uitmaakte. Dus lieten we het verder maar zo. En inderdaad, later bij het verlaten van Montenegro, vroeg niemand naar het certificaat wat je anders had gekregen. Ik vond dit een raar stukje bureaucratie. Verder waren de mensen die we ontmoetten aardig in Montenegro. De wegen waren niet heel goed, maar bruikbaar en de zee was gewoon de zee. Hier hadden we de roaming op onze telefoons uitgezet, want het land maakt nog geen deel uit van de EU. Het heeft zelfs geen eigen munt. Men gebruikt daar de euro, iets wat de Europese bank na enige discussie, wel toelaat. Dat vond ik wel gemakkelijk met betalen. In Albanië betaalden we meestal met een bankpas of met Euro’s, maar als je daar langer blijft kan je beter Albanese Leks halen.
