Het was weer even rijden door de vlakten over een gloed nieuwe snelweg. Uiteraard betaalden we daar wat tol voor, maar de weg bracht ons in het dorpje Kastraki bij camping Vrachos. Deze camping heeft vooral smalle plekken, maar het lukte ons om een plek te vinden, waar we toch goed ruimte hadden en schaduw. Deze camping is een prima startpunt om de beroemde kloosters te bezoeken. Op dinsdag 3 juni reden we op de fiets naar de kloosters Nikolaos Anapafssas, Roussonou, Varlaam en het die dag gesloten Great Meteora. Fietsen kon behoorlijk veilig en onze e- bikes bleken sterk genoeg. Naar deze kloosters reden we bergopwaarts over een rustige weg. Bij het hoogste klooster hield de weg op, dus er was niet al te veel doorgaand verkeer. Wel reden er touringcars, volgeladen met toeristen van verschillende pluimage. Deze reden echter heel voorzichtig. Na het eerste klooster, moesten we even terug om lange broeken aan te doen. Je moet bedekt zijn als je naar binnen wilt, maar ik vond de geleende broek veel te kriebelig. De volgende kloosters hebben we verder met onze eigen kleding kunnen bezoeken. De kloosters verschillen nogal, vooral in bouw en grotte, maar ze dienen allemaal het zelfde doel. De bewoners lijden een sober en streng leven om zo dicht mogelijk bij God te zijn. Twee van de kloosters werden bewoond door nonnen. Deze hebben ongeveer dezelfde levenswijze als de broeders. We waren onder de indruk van de getoonde geschiedenis de kerken en de museumstukken in de kloosters. Hierover is veel te lezen op het internet. Ook heb ik een boekje geocht waar een en ander in staat. We hadden echter nog niet alles gezien en de volgende dag, woensdag 4 juni deden we onze rugzakken om en liepen we over de naar het klooster genoemde Agia Trias trail. Deze route was ongeveer 3,5 km, maar in die afstand klommen we meer dan 250m en terug was de afdaling net zo avontuurlijk. In het Nederlands is dit het klooster van de Heilige Drie-eenheid. Onderweg kwamen we langs een kerkje uit de 11e eeuw in Kalambaka. ” De kerk van het ontslapen van de maagd” Een laatste klein kloostertje hebben we niet meer opgezocht, dat was echt te lastig. Onderweg terug beochten we na de afdaling een kleine cafetaria, gedreven door een oude vrouw en vermoedelijk haar zoon. Dit was in het oude dorp van Kalabaka. We hadden leuk contact met handen en voeten en wat gebrekkig Engels. Ik zag een vriezer met een ijsmerk er op en vroeg om een ijsje. De verrassing was dat die vriezer daar al jaren afgesloten, afgedankt stond te zijn. Er was te weinig loop om ijsjes te verkopen. Misschien komt dit ook doordat ijs heel duur is in Griekenland.
Eén reactie
ha Cor en Wil, dit is de eerste keer dat ik jullie reisverhalen lees. Wist niet hoe ik dit kon vinden maar nu dus wel….
Wat ontzettend leuk om te lezen en wat een werk om dit te doen en up to date te houden!!
jullie zijn gestopt met schrijven sinds 29 mei; ik hoop dat alles goed is met jullie?