Op de kaart van tolwegen op de website van het tol bedrijf Hu-go zag ik dat de provinciale weg van Kiskunmajsa naar de grensovergang naar Servië tolvrij was. Dus vertrokken wij richting Subotica, waar wij een camping op het oog hadden voor één nacht. We reden gezellig door kleine Hongaarse plaatsjes over geasfalteerde wegen, die heel vaak toch zeer hobbelig waren. Maar goed, gewoon langzaam rijden en volhouden. Het platteland, de Puzta, de lege vlakte, oostelijk in het bekken van de Donau was inderdaad behoorlijk leeg, maar de stilte en de weidsheid was indrukwekkend. Uiteindelijk kwamen we bij de grensovergang. De Hongaren controleerden onze identiteitsbewijzen en we mochten door. Vervolgens zie ik een soort oud loketje, schijnbaar leeg en vervaagde strepen op het wegdek. Ik rol daar stapvoets langs en hoor ineens uit het loketje geroep, stop, stop! Ik stop en kon wat terugrollen en jawel, ik had een Servische grenscontroleur over het hoofd gezien. Zat er toch nog één verstopt in dat duistere loketje. Ik stapte maar uit en bood mijn excuses aan. Hij zei rustig aan maar, controleerde onze identiteitsbewijzen en hij verwees mij ongeveer 10 meter door naar de douane. Nou, niet te zien hoor, maar ja, Wil zag een man van rechts aan komen lopen, die wuifde dat we door konden rijden. Waarschijnlijk was hij de douane. Uiteindelijk waren die beambten eigenlijk heel gemoedelijk en volgens mij niet echt geïnteresseerd in twee Nederlandse senioren in een camper, die er niet veel van snapten. Toch keek ik af en toe even in mijn spiegels of de we niet achtervolgd werden. Pas toen de volgende politieauto niet in beweging kwam, was ik gerustgesteld. Nu waren we in Noord-west Servië. We vonden goede wegen en minder goede wegen. Uiteindelijk kwamen we aan op camping Yugoland in Subotica, waar wij uitgebreid welkom werden geheten door een man, genaamd Goran. Ik had reviews gelezen en wist dus dat het wel goed zou zitten, maar anders had ik niet geloofd dat we op een camping waren. Goran legde ons uitgebreid uit dat Yugoland ook een soort monument is voor het voormalige Joegoslavie. Hij had dat allemaal uitgebeeld met affiches, standbeelden van beroemde Joegoslaviers, een straaljager, icoon van een voormalige vliegtuig industrie. Hij legde uit dat de bevolking van de Balkanlanden vaak nog heimwee heeft naar Joegoslavie. Dit was heel bijzonder. Hij adviseerde ons een plek en toen we gesteld waren, bood hij ons een lift aan naar Subotica. Wij maakten daar gebruik van en na een korte rondleiding met de auto van Goran, bekeken we zelf het stadje. Wil ging nog even in de Synagoge kijken, een bekend mooi gebouw in Subotica. De tijd vloog en een restaurant was ineens geen optie meer, want dat zou te lang duren. Bovendien waren de terrassen nog leeg. Dus, eigenlijk tegen onze gewoonte, maar even wat fastfood bij MacDonald gekocht. Ja zelfs daar zitten ze. Daarna wilden we een taxi terug nemen. We hadden Pebbles in de rugzak gedaan, maar De taxi’s reden geen honden. Daar zouden we dan een ander bedrijf voor kunnen bellen. Daarin had ik geen zin, we zaten maar 3km van de camping en ik had voorbereidingen getroffen door een wandelkaart te downloaden. Dus wandelden we de 3 km terug naar onze camper. We hadden een goede nachtrust en na het ontbijt en een uitgebreid afscheid van Goran, vertrokken we naar de volgende bestemming in Servië
