Na de welverdiende rust in Vranje reden we de tolweg weer op. Na ongeveer 50 km passeerden we de grens van Servië naar het land Noord-Macedonië. Hier kwamen we zonder gedoe over de grens. Wel moest ik voor het eerst in ons camperleven mijn groene verzekeringskaart laten zien. In Noord Macedonië waren er lange stukken bij dat we vrijwel het enige voertuig op de weg waren. De tolweg was goed berijdbaar, toch meer vergelijkbaar met een provinciale weg, maar dan met twee rijstroken. De tocht door de bergdalen en passen in het beboste gebergte was echt prachtig. Uiteindelijk passeerden we weer een grens en werden we toegelaten in Griekenland. We hadden ons bestemmingsland bereikt! We hadden gehoord dat het druk was op de camping die we op het oog hadden. Een telefoontje leerde ons dat ze inderdaad vol stonden. Op een plekje waar we even konden stoppen, belden we wat rond en we konden terecht op camping Rea. Dit is een camping aan een baai. Sithonia is een groot schiereland met hoogtes. Het is erg mooi, maar zonder auto verder niet heel eenvoudig te verkennen. Dat kwam mooi uit, want we waren toe aan rust en een beetje aan spartelen in de zee. Pebbles en ik hebben dat gedaan, Wil bleef liever droog en zette ons op de foto. We hebben nog gegeten in het restaurant van de camping. De eigenaar was een goede gastheer en dat maakte een paar kleine misverstanden zeker goed. Wij moesten ook een beetje wennen, het gaat in Griekenland net allemaal wat anders als bij ons.
