Nog steeds onderweg naar onze volgende slaapplaats kwamen we na Hunspach aan bij Fort Schoenenburg. Over een smal weggetje vonden we een volle parkeerplaats, ondermeer met dank aan de bestuurder van de camper die in de lengte richting was gaan staan en zo drie plekken in beslag nam. Gelukkig was er geen verkeersregel die ons belette om pal voor de deur van het fort te parkeren. Stonden we prima. Wil bleef met Pebbles in de camper wachten. Want ongeveer 2 1/2 uur onder de grond bij een temperatuur van 12 graden was voor Pebbles niet zo handig. Op advies van de kassajuffrouw ging ik gekleed in een warm vest het fort in. Je kunt met de lift naar beneden, maar je mag ook de trap nemen. Ik koos voor het laatste. Je loopt een route van meer dan 2 kilometer onder de grond. Je leert en ziet onderweg hoe het fort als onderdeel van de Maginot linie in de jaren dertig werd aangelegd. Je ziet de bewaarde wapens, loopt door de verblijven van de manschappen, de keuken, de krachtcentrale en de ondergrondse torens naar het geschut. Ook de commandocentrale is te zien. Onder de grond reed men goederen met smalspoor elektrische treintjes, die door een bovenleiding gevoed werden. Dit lijkt nog intact. Er is een vereniging van vrijwilligers die het fort in stand houdt. Om hen te ondersteunen heb ik een informatieboekje van hen gekocht. Het fort is aangevallen in WO II, maar niet veroverd. Uiteindelijk werd het overgegeven aan het Duitse leger. De grote foto is één van de tekeningen die door de bewoners op de muren werden geschilderd. Volgens mij was het leven onder de grond geen pretje. Als je in de buurt bent, is het de moeite waard om te gaan kijken.
Eén reactie
wat gaaf, dat fort had ik ook wel willen zien.